Code die iets oplost.

Bij elke zwemwedstrijd liep een vrijwilliger ergens op zaterdagavond door honderden inschrijfformulieren, mailtjes en Excel-tabbladen. Wie zwemt waar? Wie heeft vervoer nodig? Wie moet hoe ver rijden? Het systeem werkte, maar het vrat tijd én enthousiasme van mensen die liever bij de zwembaden stonden dan achter een laptop.

Eén volwaardige webapplicatie die de hele flow afhandelt: zwemmers schrijven zich digitaal in, ouders geven aan of ze willen carpoolen, en het systeem berekent automatisch via Google Maps Distance Matrix wie het dichtst bij wie woont. Coaches zien in één dashboard wie er waar zwemt. Bestuur ziet de totalen.

Inschrijvingen die vroeger een halve avond duurden, zijn nu klaar in een kwartier. Het systeem draait stabiel sinds de start van het seizoen en wordt intussen breder ingezet — ook voor evenementen waar het oorspronkelijk niet voor bedoeld was.

Ik doe al meer dan tien jaar de ledenadministratie van Leuven Aquatics. Geen freelance opdracht — gewoon vrijwilligerswerk, zoals zoveel mensen in een vereniging dat doen. Maar dat geeft me wel een ongewone positie als ontwikkelaar: ik bouw nu de software waar ik zelf elke week mee werk.

Een sportclub draait niet alleen op trainingen. Er zijn ledenlijsten, contactgegevens, lidgelden, groepsindelingen, federatie-administratie en ouders die hun gegevens willen aanpassen. Bij veel verenigingen leeft dat alles verspreid over Excel-bestanden, een paar gedeelde Google Docs en het hoofd van één bestuurslid dat al jaren weet hoe het in elkaar zit.

Een ledenbeheerapplicatie met een Spring Boot REST-backend en een React-frontend. Eén bron van waarheid voor leden, groepen en contactgegevens. Het bestuur ziet wat het moet zien, de coaches zien hun groepen, en ouders kunnen zelf bijwerken wat hen aanbelangt.

Spring Boot voor de backend omdat het me toelaat om over jaren heen uitbreidbaar te blijven — een vereniging groeit, regels veranderen, en het systeem moet mee. React voor de frontend, omdat een interface die wekelijks gebruikt wordt vlot moet aanvoelen. Geen exotische keuzes; wel keuzes waar ik op kan terugvallen wanneer de club er over drie jaar nog mee werkt.

Sinds 2022 werk ik als Cloud Developer bij Belfius Bank. Het zijn projecten die ik hier niet inhoudelijk kan beschrijven — wat ik wel kan delen, is de manier van werken en de stack waarmee dat gebeurt.

Spring Boot microservices, gedeployed in Microsoft Azure, met custom-built Azure DevOps pipelines voor CI/CD. Java aan de basis, REST API's voor de communicatie tussen services, en de discipline die je in een bankcontext gewoon nodig hebt: tests die meegaan, observability die niet bijgedacht wordt, en architectuurkeuzes die ook over vijf jaar nog uit te leggen zijn.

De discipline van enterprise development. Geen quick fixes die zes maanden later terugkomen, geen architectuur die niemand kan onderhouden. Die manier van werken neem ik mee naar elk project — ook de kleinere.

Zes jaar als Java developer aan een data-platform dat verwerkings- en analyseflows bouwde voor klanten in heel Europa. Het type werk waar je veel leert over wat er gebeurt wanneer code écht onder druk komt te staan.

Microservices in Spring Boot, ETL-pipelines in Apache Spark, en messaging-architecturen met Kafka en RabbitMQ. Deployment liep over AWS, met continuous integration via de Atlassian-suite. Cassandra voor high-throughput data, waar relationele databases het lieten afweten.

Doorheen verschillende opdrachten bij grote Belgische klanten bouw ik backends die het belangrijkste kenmerk delen: ze moeten ook over vijf jaar nog uitbreidbaar zijn. Vaak komt het werk neer op duidelijke domeinmodellen, eerlijke API's, en code die je collega's morgen kunnen oppakken zonder uitleg.

Een sterke voorkeur voor Spring Boot — niet uit gewoonte, maar omdat het framework volwassen genoeg is om zonder verrassingen te draaien in productie. Diepe kennis van JPA, Hibernate en de databaselaag eronder. En de discipline om tests te schrijven, ook als er even niemand kijkt.